Santu Jorzi
 

 

 

 

Ammentamus chi su Belgiu est nàschidu in su 1831 cun s’obietivu de liberare sos abitantes suos a sa discriminatzione esercitada pro mesu de sos guvernantes olandesos e, a pustis, durante su perìudu napoleònicu, aìat s’utilidade de “ammoddigare” sos dannos bèllicos capitados in cussos annos in Europa. Sa situatzione de oe est frutu, comente in paritzos casos, de sas sèberas de su tempus passadu e oe si sighit a las torrare a fàghere pari-pari, comente chi sa connoschentzia istòrica no asseret servida guasi a nudda. Sunt causas chi si esprimint oe in d’un ispece de fatalismu lastimosu chi no permitit a sos pòpulos de chi ‘essire da-e sa situatzione de subalternidade rispetu a sos istados chi los possèdint. In custa manera benit a mancare sa possibilidade de pensare indipendentemente a su destinu e de su diritu de seberare su caminu propiu in su tempus benidore. Custu protzessu culturale autolesionista o, si si preferit, autodistrutivu est istadu abandonadu da-e sos fiammingos chi, iscriende in pius s’istoria issoro comente istadu, sunt ja pensende a s’autodeterminatzione de sas Fiandras e a s’ingressu in s’Unione Europea comente istadu membru in paghe e in democratzìa. In su fratempus si pensat ja a dare a Brussellas unu ruolu de capitale de s’istadu nou  dapoi de cussu ja esistente de capitale burocràtica de s’UE. Sos abitantes paret chi no si sient preocupende pius de tantu pro sa situatzione polìticu amministrativa chi s’est formada tantu chi no s’intendet faeddare a nudda de crisi istitutzionale comente forsis si diat àer pòtidu intèndere da-e calchi àtera parte. Sigundu un artìculu de su periòdicu britànnicu The Economist cun su tìtulu provocatoriu “tempus de nde la finire”, si faghet s’ispiegatzione de sos parusos de sas duas etnias chi cunvìvent in Belgiu, evidentziende su fatu chi issos: “vivent vidas parallelas, inniorèndesi s’unu cun s’àteru”. Si tratat, custa, de una situatzione sotziu polìtica chi si manifestat in sa dichiaratzione de su primu ministru, lider fiammingu, Yves Leterne: “Sos Belgas sunt aunidos pro su re, s’iscuadra de fuba e calchi birra”.

 

Bruxelles (Flandres) è dal 10 giugno 2007 che questo paese è spaccato in due. Da una parte i Valloni, linguisticamente legati alla Francia, e dall’altra i Fiamminghi, eredi della cultura e della lingua Flemish. Dalle ultime elezioni del Giugno 2007 si cerca inutilmente di formare un governo perché da una parte, al potere, c’è la coalizione fiamminga che prospetta l’indipendenza delle Fiandre e dall’altra ci sono i Valloni che vorrebbero continuare a tenere in piedi lo stato ‘cuscinetto’, noto a tutti con il nome di Belgio. Ricordiamo che il Belgio è nato nel 1831 con  la funzione di sottrarre gli abitanti alla pratiche discriminatorie dei governanti olandesi e, successivamente, durante il periodo napoleonico, ebbe l’utilità di ammortizzare i danni causati dalle guerre che in quel arco temporale sconvolsero l’Europa. La situazione odierna è il frutto, come in molti altri casi, dalle scelte del passato e oggi si continua a ripetere quasi le stesse scelte di allora come se la conoscenza storica non fosse servita quasi a niente. Sono cause che sfociano oggi in una sorta di fatalismo lacerante che non permette ai popoli di emergere dal loro ruolo di subalternità rispetto a degli stati che li  contengono.