Ammentamus chi su Belgiu est
nàschidu in su 1831 cun s’obietivu de liberare sos abitantes
suos a sa discriminatzione esercitada pro mesu de sos
guvernantes olandesos e, a pustis, durante su perìudu
napoleònicu, aìat s’utilidade de “ammoddigare” sos dannos
bèllicos capitados in cussos annos in Europa. Sa situatzione
de oe est frutu, comente in paritzos casos, de sas sèberas
de su tempus passadu e oe si sighit a las torrare a fàghere
pari-pari, comente chi sa connoschentzia istòrica no asseret
servida guasi a nudda. Sunt causas chi si esprimint oe in
d’un ispece de fatalismu lastimosu chi no permitit a sos
pòpulos de chi ‘essire da-e sa situatzione de subalternidade
rispetu a sos istados chi los possèdint. In custa manera
benit a mancare sa possibilidade de pensare
indipendentemente a su destinu e de su diritu de seberare su
caminu propiu in su tempus benidore. Custu protzessu
culturale autolesionista o, si si preferit, autodistrutivu
est istadu abandonadu da-e sos fiammingos chi, iscriende in
pius s’istoria issoro comente istadu, sunt ja pensende a s’autodeterminatzione
de sas Fiandras e a s’ingressu in s’Unione Europea comente
istadu membru in paghe e in democratzìa. In su fratempus si
pensat ja a dare a Brussellas unu ruolu de capitale de s’istadu
nou dapoi de cussu ja esistente de capitale burocràtica de
s’UE. Sos abitantes paret chi no si sient preocupende pius
de tantu pro sa situatzione polìticu amministrativa chi
s’est formada tantu chi no s’intendet faeddare a nudda de
crisi istitutzionale comente forsis si diat àer pòtidu
intèndere da-e calchi àtera parte. Sigundu un artìculu de su
periòdicu britànnicu The Economist cun su tìtulu
provocatoriu “tempus de nde la finire”, si faghet s’ispiegatzione
de sos parusos de sas duas etnias chi cunvìvent in Belgiu,
evidentziende su fatu chi issos: “vivent vidas parallelas,
inniorèndesi s’unu cun s’àteru”. Si tratat, custa, de
una situatzione sotziu polìtica chi si manifestat in sa
dichiaratzione de su primu ministru, lider fiammingu, Yves
Leterne: “Sos Belgas sunt aunidos pro su re, s’iscuadra
de fuba e calchi birra”.
Bruxelles (Flandres) è
dal 10 giugno 2007 che questo paese è spaccato in due. Da
una parte i Valloni, linguisticamente legati alla
Francia, e dall’altra i Fiamminghi, eredi della
cultura e della lingua Flemish. Dalle ultime elezioni del
Giugno 2007 si cerca inutilmente di formare un governo
perché da una parte, al potere, c’è la coalizione fiamminga
che prospetta l’indipendenza delle Fiandre e dall’altra ci
sono i Valloni che vorrebbero continuare a tenere in piedi
lo stato ‘cuscinetto’, noto a tutti con il nome di Belgio.
Ricordiamo che il Belgio è nato nel 1831 con la funzione di
sottrarre gli abitanti alla pratiche discriminatorie dei
governanti olandesi e, successivamente, durante il periodo
napoleonico, ebbe l’utilità di ammortizzare i danni causati
dalle guerre che in quel arco temporale sconvolsero
l’Europa. La situazione odierna è il frutto, come in molti
altri casi, dalle scelte del passato e oggi si continua a
ripetere quasi le stesse scelte di allora come se la
conoscenza storica non fosse servita quasi a niente. Sono
cause che sfociano oggi in una sorta di fatalismo lacerante
che non permette ai popoli di emergere dal loro ruolo di
subalternità rispetto a degli stati che li contengono.